หมาป่ากับนกกระเรียน

หมาป่ากำลังกินกระต่ายป่าที่ฆ่าได้อย่างตะกละตะกลาม แต่ทันไดนั้นกระดูกชิ้นเล็กๆ ก็ไปติดคอของมัน และมันไม่สามารถกลืนกระดูกชิ้นนั้นลงไปได้

ไม่นานมันก็รู้สึกเจ็บที่คอหอย ก็เลยวิ่งไปวิ่งมา ร้องครวญคราง พยายามหาหนทางบรรเทาความเจ็บปวด มันพยายามขอร้องใครก็ตามที่มันเจอให้ช่วยเอากระดูกออกไปที

“ไม่ว่านะขออะไรข้าก็ให้ได้ทั้งนั้น” หมาป่าพูด

“ถ้าช่วยเอากระดูกออกไปได้”

ในที่สุด นกกระเรียนก็ตกลงที่นะช่วย มันบอกหมาป่าให้นอนลงพร้อมกับอ้าปากให้กว้างเท่าที่นะกว่างได้ แล้วนกกระเรียนก็ยืดคอยาวๆ ของมันเข้าไปในปากหมาป่าใช้จะงอยปากของมันเขี่ยกระดูกชิ้นนั้นหลุดออกมาได้

“เจ้านะให้อะไรข้าเป็นรางวัลตามที่สัญญาไว้” นกกระรียนทวงถาม

หมาป่าแสยะยิ้มแยกเขี้ยว และพูดว่า

“จงสำนึกตนไว้เถิด เพราะเจ้าเพิ่งเอาหัวของเจ้าเข้ามาในปากของข้าและเอามันออกมาได้อย่างปลอดภัย นั่นน่าจะเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่หำหรับเจ้า”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ความกตัญญูกับความโลภไม่อาจร่วมทางกันได้

แสดงความคิดเห็น